လူ႔ဘ၀တန္ဖိုး

Go down

လူ႔ဘ၀တန္ဖိုး

Post  Admin on Tue Aug 16, 2011 4:45 pm

ဘ၀ရဲ႕အေၾကာင္းကို တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ျပန္လည္ ၍ စဥ္းစားမိဖို႔ေကာင္း

ပါသည္ ။ လူျဖစ္လာရသည့္ တစ္ခဏအတြင္း ယခုလက္ရွိ ဘ၀

က်မွသာ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္အေၾကာင္း ေဟာင္းခဲ့တာ ၊ သစ္ခဲ့တာ ၊ ေကာင္းခဲ့တာ ၊

မေကာင္းခဲ့တာ ေတြကို ေစာင္းငဲ့ျပီး တစ္ဖန္ျပန္လည္ စဥ္းစားေတြးေတာျပီး

စမ္းတစ္၀ါး၀ါး သိနိုင္စဥ္ ဘ၀ ရဲ႕ အမွ်င္အစေတြကို အဆင္ေျပသလို ဆြဲထုတ္ျပီး

ေ၀ဖန္ ခြဲျခား ရႈျမင္ ၾကည့္ျပီး သိနိုင္သမွ်ေတြကို ဆင္ျခင္၍ ၾကည့္ၾကပါစို႔ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ယခု ဘ၀ ေရာက္မလာခင္က ဘယ္ ဘ၀ ဘယ္ဆီ

ဘယ္မွာ အၾကာၾကီး ေရာက္ေနခဲ့ရပါသလဲ ။ ဂဂၤါ ၀ါဠဳ သဲစုမက ဘုရားေတြ ပြင့္လိုက္

ၾက ရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟာ ဘယ္သာသနာ ကိုမွ မၾကံဳလိုက္ၾကရပါလား ။

ယခုေလာက္ၾကာေအာင္ မကၽြတ္ဘဲ ေနလာၾကတာဟာ ဘုရားသာသနာနဲ႔လြဲ

လို႔ေပါ့ ။ ဘုရားအဆူဆူ ပြင့္ေတာ္မူပါလ်က္ လူမျဖစ္ နတ္မျဖစ္ ေအာက္ထစ္ဆံုး ဘ၀

ငရဲက ျပန္မတက္လို႔လား ၊ အ၀ိဇၨာကြင္းဆက္ မပ်က္မျပတ္ဘဲ တစ္၀ဲ၀ဲတစ္လည္လည္

အပါယ္ဘံုမွာ စုန္ဆန္ကာသာ အေနၾကာခဲ့လို႔မ်ားလား ။

ခုတစ္ခါက်မွ လူ႕ရြာလူ႕ဘ၀ သံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ ႏွလံုးကပ္ျပီး စဥ္းစားတတ္လို႔

ကိုယ့္ဘ၀ျဖစ္စဥ္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ျမင္ေတာ့ သြင္သြင္စီးက် မ်က္၀န္းအစံုမွာ

မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ပါလား ။ မိုက္မွားခဲ့ေလသမွ် အသည္းထဲကနာက်င္ျပီး ဘယ္လိုပင္

ေျဖေဖ်ာက္ေသာ္လည္း မ်က္္ရည္စေတြက မေျခာက္ပါဘူး ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွ

တဲ့ ဘ၀သံသရာမွာ ၀ဋ္ဒုကၡ ရွည္ၾကာလြန္းခဲ့ပါျပီ ။ ယခုလက္ရွိဘ၀မွာ သိဖို႔ေတာ့သင့္

ျပီထင္ပါတယ္ ။ ေတြးေတာဆင္ျခင္စရာ လူျဖစ္လို႔သာ စဥ္းစားနိုင္တာေနာ္ ။

ပုထုဇဥ္ဆိုတာ မ်က္စိမျမင္တဲ့ အကန္းလိုဘဲ သံသရာ အဆင္းလမ္းမွာ

စမ္းတစ္၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္သြားေနလိုက္ၾကတာ ၊ ေရွ႕မွာ ဘ၀ဆိုတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါး က

မတ္မတ္ေစာက္ေစာက္ ရွိေသာ္လည္း သူကမွမျမင္ေတာ့ ေျခေခ်ာ္ျပီး ေခ်ာက္ထဲက်

တာ ဘာမွမဆန္းပါဘူး ။ လဲမွနာ ၊ နာမွသိ မခ်ိမဆန္႔ ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ နဲ႔ လူးလြန္႔

ရုန္းထဖုန္ခါခ်ျပီး ေရွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ့ မႈန္ပ်ပ် အဆင္းလမ္းကို အတက္လမ္းထင္၍

မွန္းဆေလွ်ာက္ျပန္ေတာ့ ေနာက္ဘ၀ တစ္ခါ ေခ်ာက္ထဲ က်ရျပန္ပါေပါ့လား ။

ကံလမ္းေပၚမွာ ပုထုဇဥ္ေတြခမ်ာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ေလွ်ာက္ခဲ့ျပီးပါလ်က္ အတက္

လမ္းေပၚ သူမေရာက္ ေခ်ာက္ျပီးရင္း ေခ်ာက္က်ရတဲ့ ကာလမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ပါျပီေလ။

ဘ၀မ်ားစြာမွာ ကံေၾကြး ၊ ၀ဋ္ေၾကြး ကုေဋကဋာ ကို ခႏၶာ ႏွင့္ေပးဆပ္ ၊

အသားႏွင့္ေပးဆပ္ ၊ အေသြးႏွင့္ေပးဆပ္ ၊ အေရခြံႏွင့္ေပးဆပ္ ၊ ပုခံုးႏွင့္ထမ္းဆပ္

တံုးထမ္း၍ ဆပ္ခဲ့ၾကျပီးျပီ ၊ ကံေၾကြးေဟာင္းအလီလီကို ေျပလည္ေအာင္ ေပးဆပ္၍

သာ ယခုတစ္ခါ လူ႕ျပည္မွာ လူျဖစ္လာရတာကို အခြင့္ေကာင္းမထင္ ၊ မဆင္မျခင္ဘဲ

အလြဲေနအေလလိုက္ ျပီး မိုက္မဲလွစြာ ငရဲမေၾကာက္ ကံလမ္းေပၚမွာ ေနာက္တစ္ခါ

ေလွ်ာက္ၾကလွ်င္ျဖင့္ သင့္ေလာက္မိုက္သူ ဇမၺဴမွာ မရွိ မိုက္ေခါင္ထိျပီ မွတ္ပါေလာ့ ။

မဆင္မျခင္၊ အျမင္အသိ ၊ မရွိမ်က္ကန္း စမ္းတစ္၀ါး၀ါး ကံလမ္းမွာတစ္ခါ

သြားၾကပါမူကား ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ၊ေမွာက္ေမွာက္မွားမွား ၊ ကင္းပါးလြင့္စဥ္ အပယ္ကိုပင္

လိုခ်င္လို႔ လုပ္ယူေနၾကသလို မဆိုလည္းျဖစ္၊ဆိုလည္းျဖစ္မို႔ စစ္စစ္ မွန္မွန္"သမၼာဒိ႒ိ"

ဥာဏ္မ်က္စိျဖင့္ ဘ၀ကိုလွန္ ေရဆန္ခရီးမွာ မဂၢင္ေဖာင္ၾကီး အပိုင္စီး၍ အျပီးသြားရန္

အတြက္ ရုပ္နာမ္ ဓမၼ သခၤါရကို ငါပဲ ၊ ငါ့ဟာ ၊ ငါ့ဥစၥာ ဟု စြဲလမ္းထင္ျမင္မႈ " ဒိ႒ိ" စုကို

ယခုဘ၀ ပယ္သတ္နိုင္မွသာ သံသရာ၀ဋ္ ဆင္းရဲ မွ အျပီးအပိုင္ကၽြတ္၍ လြတ္လြတ္

လပ္လပ္ ဒုကၡျပီးျပတ္ျပီး ခ်ဴပ္ျငိမ္းရသည့္ ခပ္သိမ္း အရိယာတို႔ပမာလွ်င္ ဥာဏ္လမ္း

မွာေလွ်ာက္ လူတစ္ေယာက္သည္ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္ခရီးတြင္လိမ့္မည္ ။

သုဂတိမွာ လူျဖစ္လာရတဲ့ဤဘ၀ထက္၀ယ္ေန႔ရက္ရွည္ၾကာေနလာၾကတာ

ဘာအဓိပၸာယ္ရွိပါသလဲ ။ စားဖို႔ ၊ ၀တ္ဖို႔ ၊ ေနဖို႔ ၊ထိုင္ဖို႔ မခ်ဳိ႕တဲ့ရေအာင္ ေရႊေရာင္ ၊

ေငြေရာင္ ၊ စိန္ေရာင္ ထြန္းပ တစ္ျပျပႏွင့္ လွပသည္ဟု ထင္ပါလိမ့္မည္ ။ သင့္ရုပ္သြင္

ကို သင္မေသခင္ ေၾကးမံုမွန္ေထာင္ ဓာတ္ပံုေဘာင္ထဲ၌ သဲသဲကြဲကြဲ သရုပ္ခြဲျခားျပီး

အမွန္တရားေပၚေအာင္ မ်က္ေတာင္မခတ္ ရပ္၍ ၾကည့္စမ္းပါ ။ ဘ၀လမ္းမွာ သင္

ထမ္းခဲ့ရတဲ့ ၀န္ထုပ္ပမာဏၾကီးလြန္းလွ၍ ညႈိးႏြမ္း ရုပ္သြင္ သင့္ပါးျပင္လည္း ခ်ဳိင့္၀င္

လ်က္ ၊ သင့္သြားေတြလည္း ဖရိုဖရဲ က်ဳိးတိုးက်ဲ၍ မြဲေျခာက္တဲ့ အသားအေရ ရိုးေၾက

ရြက္က်ဲ ေသပြဲ၀င္ရ သင့္ဘ၀မွာ ဘာကို အဓိပၸာယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါသလဲ ။ လိုခ်င္စရာ

ဘာတန္ဖိုးေတြရွိသလဲ ၊ ဘ၀ျဖစ္ပံုကို ဆင္ျခင္တံုတရား ေရွ႕မွာထား၍ စဥ္းစား ႏႈိင္း

ေထာက္ျပီး မိုးေသာက္က ေန၀င္ ပူပင္ေၾကာင့္ၾက ေတာင့္တ ၾကိဳးကုတ္ျပီး အလုပ္ႏွင့္

လက္ ရက္လမ်ားစြာ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ ေတြးပူရင္ေလး စိတ္မေအးနိုင္ဘဲ

က်ိတ္ေတြးၾကံဆ လုပ္ေနရေသာ္လည္း ဘ၀ျပည့္စံု မဖူလံုခဲ့ေပ ။ ပစၥည္းမ်ဳိးစံု စုပံုေန

ေသာ္လည္း မေသေအာင္စား ၊ မအားေအာင္ရွာ ဤခႏၶာကို စားပါေသာက္ပါ

၀တ္ဆင္ပါ ဟု ပ်ာပ်ာသလဲ ကၽြန္မြဲ ကၽြန္စုတ္ လုပ္ေကၽြးျပဳစု ယုယခ်စ္ခင္ နင္က

ၾကင္နာ နင့္ခႏၶာက မညွာမတာ နင့္ကို အိုလိုက္ ၊ နာလိုက္ ေသမင္းၾကိဳက္ေအာင္

ရိုက္ေထာင္းပုတ္ခတ္ အေသသတ္လည္း သံေယာဇဥ္မျပတ္ အမွ်င္တန္းကာ

ငါ့ကိုယ္ ၊ ငါ့ဟာ ၊ ငါ့ဥစၥာ ဟု သင့္မွာ ဒိ႒ိ ခံေနသည္ ။

ဤခႏၶာမွာ ဘာကို သင္က ခ်စ္ေနရတာလဲ ။ အထင္ၾကီးစရာ ဤခႏၶာမွာ

တန္ဖိုး ဘာေတြရွိေနတာလဲ ။ ဖရိုဖရဲ ျပိဳကြဲေဖာက္ျပန္ အေလာင္းက်န္မွ ရြာက

လက္မခံ သုသာန္ကိုထုတ္ မီးဖုတ္ဖ်က္ဆီး အခ်ည္းႏွီးဘ၀ သံုးမရဘဲ ဆ့ုးရံႈးရျပီ

မဟုတ္လား ။ ေနာက္ဘ၀မွာ အပါယ္ရြာဇာတိ အက်ဳိးမရွိဘူး အတိဒုကၡေရာက္ျပန္ရ

တစ္ခါ သံသရာလမ္း ကံထမ္းသမား ေလွ်ာက္သြားရျပန္ျပီ ။ မတ္ေစာက္ၾကီးမား

ဘ၀ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ က်ရင္းေပ်ာ္သည္ ။ ေၾသာ္ အႏၶလူမိုက္

ဒုကၡၾကိဳက္ရယ္ နင့္ထက္မိုက္သူ ဤဇမၺဴမွာေတာ့ ရွာလွ်င္ ရွားမည္ ငါထင္သည္ ။

လူျဖစ္ေနတာ ခႏၶာလား ၊ ငါလား ကြဲကြဲျပားျပား နားမလည္ခဲ့ပါဘူး ။ ငါးပါး

ခႏၶာ သူ႔သဘာ၀က " အနိစၥ " မို႔ တားမရ ဆီးမရ ေဖာက္ျပန္၍ျပပါလ်က္ တက္မက္ခဲ့

တာငါ ၊ စြဲလမ္းမိတာငါ ၊ ဥာဏ္မရွိတာငါ ၊ အမွန္မသိတာငါ ၊ တရားမရွိတာလည္းငါ ၊

အမွားအသိတာလည္းငါ ၊ အခုက်ခါမွ အသက္ကၾကီး ၊ ဇရာဖိစီး ေရာဂါေတြ

သည္းထန္လ်က္ ေသခါနီးေရာက္မွ ေဖာက္ျပန္ေသာ ရုပ္နာမ္ကို ဆင္ျခင္ဥာဏ္

ေရာက္ပါသည္ ။ ဘ၀အသိက....... ေနာက္ေတာ့က်သြားျပီေလ ။ လုပ္စရာလည္းမရွိ ၊

ျဖစ္စရာလည္းမရွိ ၊ ရစရာလည္းမရွိ ၊ အားလံုး ဗလာနတၳိ ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့ပါ

လား ။

တရားကိုသိေတာ့ ဘ၀က လက္ခ်ည္းက်န္ ျဖစ္ေတာ့မည္ ။ အေသမဦးမီ

ဥာဏ္ဦးေအာင္ လုပ္မွေပါ့ ၊ သံေ၀ဂအသိႏွင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ကိုယ့္

အျဖစ္ကိုသိျပီ ၊ မနစ္နာေအာင္ ၾကံေဆာင္မည္ဆိုလွ်င္ အခ်ိန္မီေသးတာပဲ ၊

ဇြဲမေလွ်ာ့ဘူး ၊ စိန္ႏွင့္ဆန္ကြဲ ဘာျဖစ္လို႔ မလဲရမွာလဲ ၊ မည္းညစ္ေနတဲ့အသည္းကို

ေျပာင္ေအာင္တိုက္ ၊ မိုက္ေမွာင္ေနတဲ့ဘ၀ထဲကထြက္ ျပီး အသက္ႏွင့္ " သစၥာ "

ဒီတစ္ခါလဲလိုက္မည္ ၊ ၾကံစည္ျပီးေသာလူတစ္ေယာက္ ခရီးေရာက္သင့္သေလာက္

ေတာ့ ေရာက္ဦးမွာေပါ့ ၊ ေရာက္မွာေပါ့ေနာ္ ။

လူျဖစ္လာရလူ႕ဘ၀တန္ဖိုးကို နားလည္သေဘာေပါက္ေသာသူျဖစ္ပါေစသတည္း ။

Admin
Admin

Posts : 105
Join date : 2011-08-13

View user profile http://cudawei.4umer.com

Back to top Go down

Back to top


 
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum